jaargang 7, nummer 3
- nieuwjaarswens
- waarin een kleine school groot kan zijn
- hoe een kleine school in stand houden
- schrijven...
- een kerstverhaal
- nieuwe uit de afdeling van Sleihage
- project 'Ridders'
- ridder Riki op bezoek bij de jongste kleuters
- Sint en Piet op bezoek
- 3de graad: speelgoedmakers
- wist je dat...
terug naar andere nieuwsbrieven
Waarin
een kleine school groot kan zijn
Onze
school telt vier vestigingsplaatsen. Eén middelgrote en drie kleinere
(minder dan honderd leerlingen).
Het
schoolbestuur van onze school vindt het belangrijk om ook onze kleine
dorps– of wijkscholen te blijven ondersteunen. We geloven in de
pedagogische waarde van de kleine dorps– of wijkschool. Kleuters en
kinderen blijven de eerste jaren van hun schoolloopbaan in de vertrouwde
omgeving. Dit is van belang voor hun ontwikkeling en bovendien kan je als
leraar vanuit hun leefwereld vertrekken.
Naast
onze kerntaak van onderwijs biedt een kleine school onmiskenbaar heel wat
opvoedkundige voordelen. Zo
valt bijvoorbeeld op dat er beduidend minder gedragsproblemen zijn bij
kinderen en een grotere betrokkenheid van de ouders bij de school.
En
dat is dan weer een ander groot voordeel van een kleine dorpschool, met
name de grote verbondenheid van de school met de lokale gemeenschap: de
leerkrachten kennen de kinderen en hun familie, de kinderen kennen elkaar,
de drempels tussen school en ouders zijn laag. Vele ouders hebben er ooit
zelf school gelopen. Je merkt die verbondenheid het best bij school– of
andere feesten georganiseerd door de school en de oudervereniging.
Daarnaast
is een wijkschool ook een ontmoetingsplaats voor mensen uit de buurt. Daar
leren vele buren elkaar beter kennen. Zo zie je maar waarin een kleine
school groot kan zijn!
Het zou dus jammer zijn om dit zonder meer los te laten.
Hoe een kleine school in stand houden?
Het
onderwijsbeleid van de laatste jaren is dikwijls toegespitst op de grotere
scholen in steden zoals Antwerpen, Gent en Brussel. Dat merk je onder
andere aan de financiële impulsen aan scholen in centrumsteden. Daarbij
verliest men dikwijls uit het oog dat er in Vlaanderen meer dan 740
vestigingsplaatsen zijn (op een kleine 3000) die minder dan 100 leerlingen
tellen.
Als
je naar onze school kijkt dan telt onze school wel vierhonderd leerlingen
maar die zitten verspreid over vier vestigingsplaatsen en in drie van de
vier gevallen komen wij ook niet uit aan die honderd leerlingen. Je mag
dus wel stellen dat elke afdeling op zich klein is, maar dat we samen
groot zijn.
Van
hogerhand is er grote druk om de kleine vestigingsplaatsen te sluiten en
doorgaans spelen financiële argumenten
daar een doorslaggevende rol in. Door te blijven kiezen voor onze
afdelingen zijn onze basiskosten natuurlijk wel fiks hoger dan één
school met hetzelfde aantal leerlingen. Wij moeten bijvoorbeeld telkens
vier maal een bijdrage betalen voor de Voedselveiligheid, vier maal een
internetabonnement betalen, vier maal verwarmingsinstallaties onderhouden,
enzovoort. Hieruit volgt natuurlijk dat onze basiskosten groter zijn. En
juist hier wringt het schoentje, want wij worden hiervoor niet extra
gefinancierd.
Een
ander effect is op het vlak van het organiseren van klassen. Een sterk
groeiende afdeling kan bijvoorbeeld niet een extra klas inrichten omdat in
een andere de aantallen juist dalen. Dat bewijst nogmaals de oneerlijkheid
van dit systeem.
Wij
moeten toegeven dat de laatste jaren grote inspanningen zijn geleverd voor
het basisonderwijs maar met de dorpscholen is te weinig rekening gehouden.
Sinds
een aantal schooljaren hebben wij met het zorgteam gewerkt aan
‘schrijven’. Daarbij gingen we op zoek naar de verschillende
onderdelen die een rol spelen bij schrijven, hoe ze per leeftijd groeien
en hoe we dat in de klas kunnen oefenen.
Graag
geven wij ook aan u, ouders, een aantal tips mee.
Hoe ziet een goede schrijfhouding eruit? (ook bij kleuren en tekenen)
De pengreep
Uw kind houdt het best het teken – of
schrijfmateriaal in de hand vast waar het meest mee tekent. Duim en
wijsvinger houden bv. het potlood vast, de middelvinger steunt onderaan.
De voeten
De
voeten staan plat op de grond. Het bovenlichaam
Het bovenlichaam is licht gebogen en
evenwijdig met de tafelrand.
De hand die niet schrijft
Met de hand die niet schrijft, houdt het
kind het blad vast.
Vanaf welke leeftijd is dit belangrijk voor mijn kind?
Als
uw kind in het tweede kleuter zit, kan u, terwijl uw kleuter aan het
kleuren is, kijken hoe uw kind het potlood vasthoudt. Toon uw kind hoe het
potlood juist kan worden vastgehouden.
Met
vragen bent u steeds welkom bij dir. Lode, juf Hilde, juf Evelien, juf Ann
of de klastitularissen van uw kind.
Er
was eens een klein, wit kaarsje. Samen met
nog 19 broertjes en zusjes zat hij netjes
ingepakt in een
kartonnen doosje. Omdat ze daar de hele dag niets te doen hadden, praatten
de kaarsjes vaak met elkaar over het grote feest dat komen ging. 'Wij gaan
naar het Kerst-feest!' zeiden ze opgewonden tegen elkaar. 'Wij worden bij
een boom gezet en dan worden wij lichtjes en álle kinderen kijken naar
ons.' 'Ik ben benieuwd wie het mooiste vlammetje heeft', zei een groen
kaarsje, maar toen riepen ze allemaal door elkaar: ‘Ik! Ik! Nietes Ik!'
'Hou toch op met ruzie maken', zei een roze kaarsje met een zacht
stemmetje. 'Ik weet iets veel mooiers, ik ga proberen me te spiegelen!'
'Hoe kan dat nu?' zei het gele kaarsje, 'Jij hebt daar toch geen
spiegeltje in de kerstboom?' Maar het roze kaarsje antwoordde: 'De
kinderen zijn er toch! En als de kaarsjes branden, gaan de kinderoogjes
glanzen en dan kun je jezelf zien branden in die kinderoogjes. Moet je
maar eens op letten!’ Omdat ze daar geen ruzie over konden maken, bleef
het even stil. Maar opeens zei het kleine, witte kaarsje dat heel erg dom
was: 'Wat is dat, branden?' Om zo'n domme vraag moesten alle kaarsjes
vreselijk lachen. 'Wat ben jij een domoor! Weet jij niet eens wat branden
is? Dan houden de mensen zo'n rood stokje tegen je aan met een warm, geel
vlammetje eraan en dan word je zelf ook warm en komt er een vlammetje aan
je en dan ben je een lichtje! Toen vroeg het witte kaarsje: Als het feest
voorbij is, mogen we
dan weer terug in de doos?' Toen lachten de kaarsjes zo hard, dat het
kartonnen doosje bijna openscheurde. Áls het Kerstfeest voorbij is', zei
het rode kaarsje, 'zijn wij toch opgebrand, domoor! Dan zijn wij er niet
meer'. Toen hield het kleine witte kaarsje zijn lipjes stijf op elkaar,
hij had alleen maar gezegd: 'Dan wil ik niet bran-den'. Opeens, terwijl de
kaarsen nog druk aan het praten waren, nam iemand het doosje mee. Onderweg
was het heel donker, het doosje met kaarsen zat in een tas, tussen een
heleboel kerstversiering; slingers, engelenhaar, een piek en heel veel
ballen. Toen ze weer uit de tas waren, ruzieden ze verder. 'Ik wil bij de
kerststal, ik bij het kribbetje, ik bij de boom!’ Ze riepen allemaal
door elkaar. Het kleine, witte kaarsje zei niets, hij dacht steeds: Ik wil
niet branden. De kaarsen werden uit de doos gehaald en lagen nu los op
tafel. Eén voor één kregen ze een plekje bij het stalletje of bij de
boom. Toen er even niemand keek, liet het witte kaarsje zich van de tafel
vallen. Tik, nu lag hij op de grond. Hij rolde door … en kwam terecht
onder de takken van de kerstboom waar niemand hem kon zien. Hij was heel
blij en dacht: Ik brand lekker toch niet! Toen het versieren klaar was,
werd het heel stil en donker. Morgen zouden een heleboel kinderen komen om
het kerstkindje te zien en liedjes te zingen. De kaarsjes konden bijna
niet wachten tot het morgen was. Ze riepen allemaal door elkaar. Toen zei
het roze kaarsje: 'Zullen we samen een liedje zingen?' En ze zongen
allemaal mee. Alleen het witte kaarsje zong niet mee. De volgende
dag, het was al middag, hoorde het kaarsje voetstappen. De kinderen
waren gekomen. En plotseling zag het kaarsje overal kleine lichtjes
schitteren. Dat waren zijn broertjes en zusjes die nu mochten branden. Het
werd nu heel stil. Er werd iets gezegd en de kinderen begonnen te zingen.
Zo mooi zingen had het kaarsje nog nooit gehoord en even had hij spijt dat
hij niet mee kon doen met het feest. Toen ging iemand een verhaal
vertellen. Er waren eens herders, die in de nacht ergens buiten in het
veld op hun schapen pasten. Opeens kwam daar een engel en er was een groot
licht. En een engel zei tegen de herders: 'Wees maar niet bang, want weet
je wat er vannacht gebeurd is? Hier vlakbij, in een stal in Betlehem, is
een kindje geboren! En de herders gingen en zij vonden het precies zoals
de engel gezegd had. Jozef en Maria, de vader en moeder van het kind, en
het kindje zelf; Jezus was zijn naam. En toen zij teruggingen naar hun
schapen was het net, alsof zij een beetje licht in hun hart meenamen de
donkere nacht in. Want het Kerstfeest, het feest van de geboorte van
Jezus, is het feest van het licht. Daarom branden de kaarsjes vandaag zo
mooi. En als al de kaarsjes 
straks
zijn opgebrand, blijft er van hun licht toch nog een beetje bestaan in ons
hart. Ook al was het onder de takken van de kerstboom niet helemaal licht,
het witte kaarsje voelde dat hij een kleur kreeg. Hij had ook kunnen
branden en een lichtje zijn, dat bleef branden in de harten van de mensen.
En nu lag hij hier alleen en koud onder de kerstboom. En diep in zijn hart
had hij erg veel spijt. Als er nog maar iets gebeurde, als hij nog maar
een lichtje kon zijn….. Maar er gebeurde niets. Het kaarsje lag alleen
en werd steeds verdrietiger. De kinderen zongen weer en de kaarsjes
branden zo mooi. Helemaal vooraan, vlakbij het stalletje zat een kleine
jongen, Thijs, en keek naar de lichtjes. In zijn grote, blauwe ogen
spiegelden de kaarsjes zich. Hij zong alle liedjes mee en luisterde goed
naar het verhaal. Maar hij moest ook steeds aan zijn zieke zusje, Mieke,
denken die thuisgebleven was. Thuis kon je eigenlijk niet zoveel merken
van het kerstfeest. Mama had geen tijd om een kerstboom neer te zetten en
bij het stalletje stonden geen kaarsen. Hij wilde wel zo'n mooi kaarsje
voor Mieke meenemen, maar die waren nu bijna opgebrand. Toen het afgelopen
was, kregen alle kinderen een mandarijn en Thijs kreeg er ook een voor
Mieke. Maar hij pakte ze een beetje onhandig aan en toen rolde er ééntje
op de grond, zomaar onder de kerstboom. Thijs kroop op z'n knieën onder
de kerstboom, en wat voelde hij daar? Het leek wel ... ja, het was het
kleine, witte kaarsje. Thijs pakte het samen met het mandarijntje en vroeg
of hij het ook mee mocht nemen, voor zijn zusje. Gelukkig mocht het. Het
kaarsje schrok wel erg toen hij ineens opgepakt werd en daarna in een
donkere broekzak verdween. Het duurde wel erg lang, voordat het kaarsje er
weer uit mocht. Thijs liet het aan zijn zusje zien. 'Wat mooi', zei Mieke.
'Mag het branden, mam?' Het kaarsje kreeg een schok van vreugde, maar even
later vroeg hij zich af waar hij branden moest. Toen zei moeder: 'Wacht
even, dan zet ik een kandelaartje bij het kribbetje'. Even later stond het
kaarsje bij het stalletje. Met een rood stokje met een geel vlammetje
eraan stak de moeder het kaarsje aan. Het kaarsje voelde dat hij van boven
ook heel erg warm werd. 'Wat mooi', zei Mieke. En het kleine, witte
kaarsje, dat eerst niet branden wilde, ging rechtop staan en brandde met
zijn helderste vlammetje. Zo blij was hij dat hij toch nog branden mocht.
Hij brandde heel lang en Mieke en Thijs keken maar met hun schitteroogjes.
Het leek net of er een lichtje brandde in hun ogen. Mieke viel ervan in
slaap. 'Het kaarsje is op', zei Thijs en op hetzelfde moment voelde het
kaarsje dat het kleine, gele vlammetje doofde. Toen was hij uit en was het
allemaal voorbij. Maar in het hart van het kleine, slapende meisje brandde
het kerstlichtje. Aangestoken door het kleine, witte kaarsje, dat eerst
niet branden wilde.
Na
de vakantie kwam ik, ridder Roderik, enkele keren op bezoek in dat kleine
Sleihaagse schooltje. En ik
moet toegeven, ik was toch geschrokken.
Ik wist niet dat daar zo’n groep enthousiaste kinderen en
leerkrachten te vinden is!
Ik kwam er een eerste keer langs op maandag 3
november. Een dag die ik niet
snel zal vergeten. Niet alleen
omdat ik die dag voor het eerst in Sleihage op bezoek was!
Nee, op die dag verscheen de gevaarlijke draak met 3 staarten
opnieuw! Jaren geleden was ze
door mijn grootvader verslagen, maar die dag verscheen ze dus opnieuw!
Van tovenaar Merlijn kreeg ik gouden raad.
Om de draak minder krachtig te maken, moest ik een aantal
opdrachten uitvoeren. Bij elke
goed uitgevoerde opdracht, zou de draak 1 van haar staarten verliezen…
De eerste opdracht was de volgende: ’verzamel 100 kinderen die het lied
‘de zevensprong’ zingen en de bijhorende dans uitvoeren.
De kinderen moeten allemaal een zelfgemaakt zwaard bijhebben’.
Toen ik die opdracht hoorde, zonk de moed me in de schoenen.
Maar… gelukkig kon ik rekenen op die enthousiaste groep kinderen
van Sleihage. IJverig leerden
de kinderen mekaar de dans aan. En
inderdaad, op het einde van de week kon ik de eerste opdracht met succes
uitvoeren. De draak was haar
eerste staart kwijt, dankzij de hulp van de kinderen!
Nog
2 opdrachten te gaan… Mijn
tweede opdracht luidde: ‘knip en kleef heel veel bommen en ridders op
het kanon uit de voorzaal’. Ook
deze opdracht kon ik met de hulp van de kinderen vervullen.
De
laatste opdracht was toch de moeilijkste: ‘nodig alle ouders van de
kinderen van de school uit. Laat
hen, samen met hun kinderen, een wapenschild ontwerpen’.
Ik
moet toegeven, de Sleihaagse ouders zijn even enthousiast als de kinderen.
Heel wat ouders stonden op vrijdag 21 november
paraat. Er werd geknipt
en gekleurd. Tegen drie uur
was de draak inderdaad haar laatste staart kwijt.
Als bedanking heb ik alle kinderen van de school tot ridder
geslagen! De ouders heb ik
getrakteerd op koffie en Middeleeuwse koekjes (gelukkig kreeg ik daarvoor
de hulp van de leerlingen van de derde graad).
Van
harte bedankt aan alle kinderen, leerkrachten en ouders die me hielpen om
de draak met drie staarten te verslaan!
Veel
groeten, Ridder Roderik.
Ridder
Riki op bezoek bij de kleinste kleuters!
Tijdens
het project ‘ridders’ hebben we heel wat bijgeleerd over ridders.
We leerden o.a. ridder Rikki kennen.
Een heerlijk boekje van Guido van Genechten.
Rikki komt in de wereld van ridders terecht.
Hij woont in een echt kasteel met ophaalbrug, torens en een kelder.
Hij probeert ook vuurspuwende draken te verslaan.
Gelukkig heeft hij een harnas, schild en zwaard.
Die gevaarlijk draken sluit hij op in de kelder.
Hij laat ze heel veel water drinken tot het vuur in hun buik
geblust is. Ridder Rikki rijdt
op een echt ros. En natuurlijk
krijgt hij een jonkvrouw op bezoek! De
kinderen waren gek op dit boekje! We
leefden ons helemaal in in het leven van de ridders.
Het was voor de kleuters alvast heel verrijkend!
De dag voor z’n verjaardag, op 5 december dus, kwam
Sinterklaas samen met drie van z’n pieten op bezoek bij ons op school.
We keken er natuurlijk allemaal naar uit.
De juffen verdeelden ons in groepen.
Samen met de Pieten speelden we een muzikaal pak.
Per groep moesten we beurtelings een opdracht uitvoeren: een spel,
een muzikale opdracht, rijmpjes, … Op
het einde van de middag kregen we van de Sint allemaal een lekkere
verrassing. De grootste
verrassing zagen we na het weekend! De
Sint had ons nog een bezoek gebracht!
Elke klas kreeg enkele leuke cadeautjes.
De kleuters
van de 2de en 3de kleuterklas tekenden hun cadeautjes voor ons.
Dank
je wel,
Sint en Pieten!
In
de derde graad werd tijdens de laatste W.O.-lessen van dit trimester het
thema ‘speelgoed’ onder de loep genomen. In groepjes van vier moesten
allerlei opdrachten vervuld worden. De kinderen hebben zelf enkele stukken
speelgoed aan een test onderworpen, ze beoordeelden een gezelschapsspel,
bestudeerden de geschiedenis van het speelgoed en analyseerden het
schilderij ‘De Kinderspelen’ van Pieter Breughel.
Daarnaast
kregen ze de opdracht om zelf een stuk speelgoed te ontwerpen en te maken.
Meteen werden schetsen gemaakt en creaties bedacht. Iedereen ging druk aan
het werk. De resultaten waren fantastisch en wachten nu op een producent
die deze ontwerpen op de markt wil brengen !
Puik
werk, jongens en meisjes !
-
… er in het vorige nummer van de nieuwsbrief 2 lln ontbraken op het lijstje ‘nieuwe leerlingen’. In het 1ste leerjaar startten Graedy Deceuninck en Tristan Decelercq op 1 september. Op 12 november startte ook Caitlin Devolder op onze school. Zij zit in het derde leerjaar. In de peuterklas startte Joren Soenen na de herfstvakantie. We danken uiteraard hun ouders voor het vertrouwen in onze school.
-
… de 2de graad ook dit jaar deelnam aan het netbaltoernooi in Staden. Beide klassen behaalden een finaleplaats en brachten met veel trots een beker mee naar school. Van harte proficiat!
De vele enthousiaste supporters gaven de kinderen extra energie! Dankjewel daarvoor. -
… het grootoudersfeest met als thema ‘school in de jaren ‘50’ heel goed verlopen is. De kinderen van het 2de leerjaar brachten samen met juf Annelies een heel mooi toneel. De kleuters en leerlingen van het 1ste leerjaar zorgden voor leuke dansjes tussendoor. De grootouders waanden zich even terug in ‘hun jonge jaren’...