Dood ben ik pas

   als jij mij bent vergeten.

                                          

Onze school is erg geschrokken van het nieuws rond de aanslag in Manhattan en dat we hierbij afscheid moeten nemen van Ann-Laure, de mama van Raphael die bij ons op school zit.

Dit bracht voor ons veel vragen met zich mee, veel verbijstering, veel ongeloof bij dit zinloze geweld, het is moeilijk te vatten dat een aanslag ons nu zo dichtbij treft. We leven erg mee met de familie en vrienden van Ann-Laure.

We kennen Ann-Laure als een lieve, sociale, enthousiaste mama, iemand die positief in het leven stond, die zeer ruimdenkend en verdraagzaam was.

In elke klas werken we in het algemeen rond afscheid nemen in de novembermaand, rond Allerheiligen en Allerzielen.

Bij de oudste leerlingen zal er ook gesproken worden over terreuraanslagen, over zinloos geweld en over verdraagzaamheid.

We willen kinderen in de klas de tijd geven om hier vragen rond te stellen en dit met hen bespreekbaar maken. We vinden het voor kinderen belangrijk om hen eerlijke antwoorden te geven maar ook te benadrukken dat terreuraanslagen zeer uitzonderlijk zijn, dus echt zeldzaam.

We leven mee met de familie en de vrienden van Ann-Laure.